Niepopularne opinie o życiu

BobikPeryskop pisze: ↑ndz lut 15, 2026 7:27 am Wczoraj wróciłam do domu z chłopakiem bo zostaliśmy na noc (każde z nas u swoich rodziców) wróciliśmy razem do mieszkania... Pomijam to że nie usłyszałam nic bo chyba myśli że nie obchodzimy albo "po *uj" jak on to mówi na wszystko.. weszliśmy w ciszy, nic zero ja cos poukładałam on usiadł do telewizora i przedstawiam nasz dialog
-Trzeba zamknąć okno już
-Nie proszę poczekaj jeszcze chwilkę
-Boze ty takie głupie rzeczy robisz tylko chcesz się kłócic po *uj tu przyjechałaś
No i właśnie.... Okno zawsze jest uchylone w ten sposób, dobrze wie że nie lubię inaczej i tylko mu to przeszkadza wtedy kiedy...nie wiem, po mojej odpowiedzi dostaje podobna odpowiedź. Wyszukuje takiego pytania żeby móc się przyczepić uwierzcie mi że ja to zauważyłam nie dlatego że robię tak samo....nie jestem czepialska... nie mam o co nawet, to taki fajny chłopak ale takie loty ma długo pogorszyło się po pewnych sprawach rodzinnych, trochę ma problemy z praca. Nie tłumacze go, tylko staram się mniej więcej przedstawić obraz... Ja nie zrobiłam nic złego. Dlaczego w ten sposób mnie traktuje? Pytam tutaj bo wczoraj po tych słowach wzięłam głęboki oddech i poleciały mi wielkie łzy z oczu, wstał spojrzał na mnie i powiedział
-Co ty robisz coś ci do oka wpadło?
Wiedział że poleciały mi łzy bo poprawiłam poduszkę żeby nie widział że płacze... Bardzo nie chce się z nim rozstawać i bardzo proszę dziewczyny które przechodzą dziwne relacje lub są po, JAK MAM ZACZYNAC ROZMOWE? Czasem się boje ze na mnie na krzyczy a ja już nie mam tyle siły zeby, się sprzeczać. Odwracam się i po prostu lecą mi łzy i mam cały dzień z głowy a nawet dwa ja drugiego dnia sobie przypomnę te przykre rzeczy... Nie mogę odejsc teraz nie mam gdzie spać w domu moja chora mama leży w moim pokoju jest bardzo chora już na leczeniu paliatywnym, po nocy tylko troszkę się ogarnia i mieszkanie i idzie do mojego "pokoju" mieszkałam w kawalerce z rodzicami całe życie a od 8 lat mieszkam tutaj z chłopakiem i nawet nie wyobrażam sobie powrotu....nie wiem...moja mama też miała problem w związku była przemoc nie potrafila odejść. Czy to moze mieć jakiś związek z przeszłością?
Nie oczekuję też współczucia jakiegoś na maksa że jestem biedna, jestem wiem o tym. Jestem biedna i głupia myślę sobie że nie potrafię tego związku utrzymać żeby facet mnie tak nie traktował powinnam się zmienić może? Dlaczego on tak mnie traktuje... dlaczego ja nie potrafię odejść i jest jak mysz pod miotłą na jego zawołanie i na jego rozkazy...
Wczoraj były walentynki ale chyba nie obchodzimy tego dnia..

kiciakociaaa2137 pisze: ↑wt lut 17, 2026 11:26 am To o czym piszesz zupełnie nie ma związku z tematem. Nikt nie wspominał tu o rodzicach z zaburzeniami (a kobieta z twojej opowieści ewidentnie takie ma), którzy w każdej obcej osobie widzieli wroga, tylko o przesadnie bliskich relacjach z sąsiadami. Serio, to ze ktoś woli kupić wiertarkę niż pożyczyć ją od sąsiada nie czyni automatycznie z nikogo dzikisa.

Rzeka.chaosu pisze: ↑wt lut 17, 2026 9:46 am Bliska mi osoba była takim dzieckiem. Jej mama spotykała się tylko z ciocią i babcią. Jedyne dziecko poza szkołą, z którym miała kontakt to była kuzynka. Znajomi z dzieciństwa to pani fryzjerka, ludzie z warzywniaków czy biblioteki. Dopiero w liceum zaczęła nadrabiać, ale jej mama i tak nie akceptowała gości. Miała trudną pracę, po której chciała odpoczywać w ciszy.

Ta osoba ma do mamy straszny żal, bo przełożyło się to wszystko na rekacje społeczne, różne umiejętności. Nadal ma trudności w nawiązywaniu kontaktów, takie odczucie typu "wszyscy obcy". To poszło dalej, bo mimo urody i inteligencji długo miała problemy z poznaniem kogoś do związku. Przez wąski krąg znajomych i trudności w tzw. small talkach była skazana na facetów z sieci. Wielu ją oszukało, wykorzystało. Obecnie jest samodzielna, ale ma starzejącą się i niesamodzielną mamę na głowie. Mama nie ma żadnych znajomych, a potrzebuje towarzystwa, pomocy w zakupach lub urzędzie. Nie mieszkają razem, więc ta mama ciągle do niej wydzwania. Gdyby to nie było tak straszne, to byłoby śmieszne.

PEONIA pisze: ↑pn lut 16, 2026 10:48 pm O matko strasznie współczuję w sensie, że musisz słuchać takich głupich tekstów.
Dajmy ludziom być kim są i szanujmy ich granice. Też mnie to denerwuje i staram się stawać w obronie bo to nie jest fair.
Masz prawo być introwertykiem i żyć zgodnie z tym.
Ludzie którzy walą takie teksty to nie szanują czyiś granic i chcą się dowartościować. Serio już ja na własnym przykładzie doświadczyłam i jakbyś była ekstrawertykiem to by się czepiali innych rzeczy.
Miałam tak kiedyś w pracy jak byłam bardzo młoda „ohh przyszła nasza gwiazda”, „trajkocze i trajkocze, buzia się nie zamyka ( niby w żartach), no to uznałam, że widocznie im przeszkadza moja ekspansywność i jestem uciążliwa postanowiłam się stonować, nie zamilknąć i się obrazić ale się wyciszyć bo widocznie im przeszkadzam w pracy . I co wtedy „chyba się obraziłaś”, „zadziera nosa” „nie odzywa się do nas” „ a co ona taka cicha” nawet szefowej płakali w rękaw że się nie integruje z nimi i mogłabym się otworzyć to nie chodzi o Twój charakter bezpośrednio przy takich tekstach

GapaGlapa pisze: ↑pn lut 16, 2026 11:22 pm Ja jako introwertyk ogromnie się cieszę, że minęły już czasy, że sąsiad, wujek, szwagier bez pytania ładował się na chatę w celach towarzyskich.

I jestem tak trochę po środku, no bo zdaje sobie sprawę , że nie da się przeżyć życia samemu, ale ja w towarzystwie koszmarnie się męczę, tzn. godzinka-dwie na kawę i ploteczki jak najbardziej, powyżej dwóch godzin jestem zmęczona, zmuszam się do rozmowy, a kolejny dzień odreagowuje milcząc

dziwnerzeczy pisze: ↑wt lut 17, 2026 12:16 pm Zgadzam się w sumie z Nietzsche i "nienawidzę tych, którzy kradną moją samotność, nie oferując w zamian prawdziwego towarzystwa", tylko akurat u mnie może to nie jest nienawiść, ale szybkie wypalenie.

dziwnerzeczy pisze: ↑wt lut 17, 2026 12:16 pm Ja jestem introwertyczką ale dużo zależy od osoby, bo są takie z którymi chce się rozmawiać godzinami i takie, które trzeba sobie trochę dawkować.

Zgadzam się w sumie z Nietzsche i "nienawidzę tych, którzy kradną moją samotność, nie oferując w zamian prawdziwego towarzystwa", tylko akurat u mnie może to nie jest nienawiść, ale szybkie wypalenie.

Lubię jak ktoś opowiada o tym co przeczytał, obejrzał, co zrobił, ugotował i jak mu to smakowało i jakie wywołało w nim uczucia, albo czego ciekawego się dowiedział, ale takie pogawędki o rachunkach i życiu i jak wszystko drożeje mnie bardzo męczą jeśli pojawiają się zbyt często.

Verbena95 pisze: ↑wt lut 17, 2026 11:05 am Jeśli uważasz ujawnianie informacji o życiu seksualnym panny młodej za dobrą zabawę (wypowiedź do której odnoszę się w poście, który komentujesz), to cóż... To nie jest już kwestia rozbieżności co do preferencji stylu zabaw, to jest przekroczenie granic i ja przeciwko temu protestuję. Odnośnie mocno emocjonalnego tonu twojej wypowiedzi - nie muszę się czuć lepsza od innych, mam po prostu inne preferencje i też czasem surowo oceniam preferencje, które są bardzo odległe od moich, ponieważ budzą moją niechęć. To chyba jest zrozumiałe.
Co do wianków, nie chodzi jedynie o nazwę, to spłycenie tematu, chodzi o nazywanie rzeczy po imieniu i nie naginanie rzeczywistości, a przez to nie mydlenie ludziom oczu, że coś jest czymś, czym w rzeczywistości nie jest, czyli chodzi o uczciwość. To też wydaje się zrozumiałe, a moje metafory miały na celu wniesienie trochę lekkiej atmosfery i uśmiechu, ale niestety nie każdy to tak odbiera, jeśli czuje się osobiście zaatakowany przez treść i formę wypowiedzi. Psucie zabawy jest czasem nie złośliwością, a dążeniem do elementarnej uczciwości i autentyczności w kontaktach międzyludzkich - ja wspomnianego bawienia się kosztem czyjegoś życia intymnego nie toleruję. Nie widzę powodu, aby tak się odpalać i określać to oraz inną krytykę jako "szczyt chamstwa" itd. Nie warto też mówić komuś, że jest chamski, a w kolejnym zdaniu kwestionować jego IQ Jeśli ktoś uważa, że stopień skomplikowania rozrywki mógłby dla kogoś definiować wartość człowieka (takie zdanie przyszło tej osobie do głowy), to mówi to więcej o tej osobie, niż o osobie krytykującej pewnego typu rozrywki - powód ku mojej krytyce był podany w trzecim zdaniu mojej wypowiedzi. Generalnie bardzo ubolewam nad stanem poczucia własnej wartości takich osób - wolałabym jednak, żeby było wyższe, wtedy nie musielibyśmy prowadzić takich dyskusji. Fajnie by było, gdyby można było rzeczywiście racjonalnie i z humorem dyskutować niepopularne opinie, a jeśli ktoś uważa, że jego granice zostały naruszone, po prostu o tym poinformować, w którym miejscu to się stało, bez tak emocjonalnych wypowiedzi i wycieczek lekko ad personam, które zresztą mogłyby drugą stronę też obrazić, czyli również przekroczyć jej granice. To nie pierwszy raz tutaj i ktoś już też o to postulował.

Brida pisze: ↑wt lut 17, 2026 1:21 pm Również nie lubię narzekaczy, więc ograniczam takie spotkania do minimum.
Co do tematów rozmowy, coraz częściej jak spotykam nowych ludzi, to po spotkaniu dochodzę do wniosku, że ja wiem o nich już całkiem sporo, a oni o mnie nic. Jakby spotkania miały być tylko opcją zaspokojenia czyjejś próżności i "gadania o sobie". Dochodzi nawet do tego, że ktoś przerywa mi w połowie zdania, żeby dodać coś w stylu "a u mnie to słuchajcie..." . Mam taka parę znajomych, z którymi się już widzieliśmy 4 razy w wąskim gronie (2+2) a oni nadal nie wiedzą nawet czym się zajmuję zawodowo. Także ten ;)

Ps. też dziękuję za ten cytat, jest super!

dziwnerzeczy pisze: ↑wt lut 17, 2026 12:16 pm Ja jestem introwertyczką ale dużo zależy od osoby, bo są takie z którymi chce się rozmawiać godzinami i takie, które trzeba sobie trochę dawkować.

Zgadzam się w sumie z Nietzsche i "nienawidzę tych, którzy kradną moją samotność, nie oferując w zamian prawdziwego towarzystwa", tylko akurat u mnie może to nie jest nienawiść, ale szybkie wypalenie.

Lubię jak ktoś opowiada o tym co przeczytał, obejrzał, co zrobił, ugotował i jak mu to smakowało i jakie wywołało w nim uczucia, albo czego ciekawego się dowiedział, ale takie pogawędki o rachunkach i życiu i jak wszystko drożeje mnie bardzo męczą jeśli pojawiają się zbyt często.

agbmrctorakwin pisze: ↑wt lut 17, 2026 1:39 pm Ale ja nigdzie nie napisałam, że ujawnianie informacji o życiu seksualnym panny młodej uważam za dobrą zabawę. Skrytykowałam Twój sposób wypowiedzi, w taki sam sposób jak Ty skrytykowałaś osoby o innych preferencjach zabawy.
I tak samo jak Ty mi zarzucasz mocno emocjonalny ton wypowiedzi - ja mogę zarzucić go Tobie skoro fakt, że ktoś bawi się inaczej niż Ty tak bardzo Cię boli, że postanawiasz wjechać tym osobom na inteligencję. Ponadto wieczory panieńskie nie są obowiązkowe więc zanim na taki przyjdziesz możesz najpierw zapytać organizatorkę jakie planuje atrakcje i jeśli któraś z nich Ci się nie podoba to po prostu nie przychodz. Jeśli jednak jesteś już na takim wieczorze i czujesz, że to nie jest towarzystwo czy tematy dla Ciebie to możesz po prostu stamtąd wyjść nie psując nikomu celowo zabawy. Warto pamiętać, że fakt że takie rozmowy są przekroczeniem TWOICH granic, nie oznacza że są przekroczeniem granic pozostałych osób na tej imprezie - a Ty nie jesteś pępkiem świata. A wieczór panieński nie jest typem imprezy który powinien podlegać ścisłej etykiecie, gdyby ktoś zaczął rozmawiać o seksie na rozmowie kwalifikacyjnej albo na kolacji z rodzicami drugiej połówki to rzeczywiście można byłoby zaryzykować określeniem, że taka osoba ma jakieś braki intelektualne skoro nie potrafi dostosować się do danej sytuacji społecznej. Ale w przypadku spotkania towarzyskiego, który ma luźny charakter, do tego są tam same kobiety, granice się trochę przesuwają i to co "nie wypada" na jakichś bardziej oficjalnych spotkaniach, tam staje się dopuszczalne. I podkreślam jeszcze raz - nikt nie ma obowiązku naginać czy przesuwać na siłę swoich granic, nie jestem za tym żeby ktoś na siłę brał w czymś udział jeśli tego nie czuje. Sama znajdowałam się w sytuacjach w których wychodziłam z jakiejś imprezy lub odmawiałam wzięcia udziału w jakiejś "atrakcji" bo mi nie odpowiadała.
Co do tego argumentu z wiankami to nadal nie rozumiem z czym masz problem, Nazywanie robienia wianków np. "Słowiańskim obrzędem” zamiast "kursem florystycznym” to po prostu budowanie klimatu, a nie próba oszustwa. Na tym polegają imprezy tematyczne - nikt nie wierzy, że po założeniu sukni z epoki nagle przenosi się w czasie, tak samo jak nikt na panieńskim nie myśli, że bierze udział w autentycznym rytuale przejścia z X wieku XDD. To element zabawy i estetyki, który ma odróżnić ten wyjątkowy dzień od zwykłych warsztatów w kwiaciarni. To tak, jakby mieć pretensje do restauracji, że nazywa danie "Ucztą Wikinga”, zamiast napisać "Pieczona noga wieprzowa z ziemniakami”. Każdy wie, co dostanie na talerzu, a nazwa służy jedynie wykreowaniu nastroju i sprawieniu przyjemności gościom.

MissNobody66 pisze: ↑wt lut 17, 2026 5:33 pm Ludzie wygłaszają ostatnio publicznie bez wstydu że robią powyższe rzeczy.

australijska pisze: ↑wt lut 17, 2026 5:48 pm Gdzie wygłaszają?
Żeby nie było - nie polemizuję, po prostu zainteresowałaś mnie tym zjawiskiem, bo do tej pory się z tym nie spotkałam :O

Brida pisze: ↑wt lut 17, 2026 3:28 pm Jak już jesteśmy przy relacjach, to ja uważam, że czasem trzeba palić mosty, i to częściej niż nam się wydaje. Żeby po prostu nie przerabiać tego samego w późniejszym czasie. Ludzie nie zmieniają się aż tak ;)

australijska pisze: ↑wt lut 17, 2026 5:48 pm Gdzie wygłaszają?
Żeby nie było - nie polemizuję, po prostu zainteresowałaś mnie tym zjawiskiem, bo do tej pory się z tym nie spotkałam :O

MissNobody66 pisze: ↑wt lut 17, 2026 5:33 pm Aktualnie hot topic: uważam że niezmienianie gaci podczas okresu, niezmienianie pościeli miesiącami czy niemycie się przez kilka dni (wykluczam oczywiście niemożność z powodu np. choroby) jest obleśne. Potem są płacze że w transporcie miejskim śmierdzi. I możecie napisać że to przecież jest popularna opinia, otóż nie. Ludzie wygłaszają ostatnio publicznie bez wstydu że robią powyższe rzeczy.

Verbena95 pisze: ↑wt lut 17, 2026 11:16 am To w sumie bardzo smutne, co piszesz. Rozumiem sytuację depresji, wtedy to jeszcze podkreśla ten stan, ale nie uważam, że ogólnie nie ma czegoś takiego jak "cieszenie się szczęściem innych". Ja się czasem nawet cieszę, mimo że nie powinno być mi to na rękę, np. cieszyłam się kiedyś ze szczęśliwego związku faceta, którego darzyłam uczuciem, może dla kogoś łatwiejsza byłaby zazdrość, ale to mało konstruktywne, bo nic ci nie daje oprócz frustracji, a jeśli się dobrze układa, to to jest ogólnie dobry znak, również co do charakteru i poziomu ugodowości tej osoby.

MissNobody66 pisze: ↑wt lut 17, 2026 5:33 pm Aktualnie hot topic: uważam że niezmienianie gaci podczas okresu, niezmienianie pościeli miesiącami czy niemycie się przez kilka dni (wykluczam oczywiście niemożność z powodu np. choroby) jest obleśne. Potem są płacze że w transporcie miejskim śmierdzi. I możecie napisać że to przecież jest popularna opinia, otóż nie. Ludzie wygłaszają ostatnio publicznie bez wstydu że robią powyższe rzeczy.

lalisa pisze: ↑wt lut 17, 2026 6:03 pm Ale ja nie napisałam, że nie cieszą mnie niczyje sukcesy i niczyje szczęście, tylko szczęście obcych osób i nie rozumiem tego powiedzenia w tym kontekscie. Wiadomo, że mnie cieszy jak ktoś mi bliski dostanie awans albo ma super związek. Podałam przykład Julii Wieniawy, żeby się cieszyć jej szczęściem, bo ma dużo mieszkań. Nie będę się tym cieszyć, bo mam to gdzieś w najlepszym wypadku.

lalisa pisze: ↑wt lut 17, 2026 6:03 pm Ale ja nie napisałam, że nie cieszą mnie niczyje sukcesy i niczyje szczęście, tylko szczęście obcych osób i nie rozumiem tego powiedzenia w tym kontekscie. Wiadomo, że mnie cieszy jak ktoś mi bliski dostanie awans albo ma super związek. Podałam przykład Julii Wieniawy, żeby się cieszyć jej szczęściem, bo ma dużo mieszkań. Nie będę się tym cieszyć, bo mam to gdzieś w najlepszym wypadku.