Poziom życia, doświadczenia które o nim świadczą

Jakie doświadczenia życiowe uważacie za minimum, które sprawia, że życie danej osoby można uznać za w miarę „poniżej normy” lub wskazujące na zaniedbanie? I przeciwnie, co jest takim must have żeby dzisiejsze społeczeństwo uznało cię za równego?
Jakie braki (np. w edukacji, relacjach, warunkach życia) według Was są sygnałem, że ktoś mógł mieć trudne lub zaniedbane dzieciństwo i dorastanie, że rodzina nie wykonała swojej pracy?

1. Przemoc, traumy, zawyżone oczekiwania otoczenia - to może być i w biednym i bogatym domu, ale wpływa na późniejsze życie.

2. Skrajna bieda, którą pamiętam z lat 90. Niektóre dzieci nie jeździły na wycieczki, chodziły w za małych lub zniszczonych ubraniach.

3. Nieczytanie niczego, książek, komiksów, lepszych artykułów w sieci. Takie osoby często mają - moim zdaniem - problemy ze zrozumieniem słowa pisanego, nie odczytują przekazów dłuższych tekstów jako całości.

4. Śmieciowe, niekoniecznie tanie jedzenie. Jedzenie typu płatki nestle na śniadanie, gotowiec z żabki na obiad, słodka bułk.a zagryziona paczkowaną przekąską na kolacje. Wszystko popite colą lub jakimś wojankiem.

5. Brak pozytywnych wartości przekazanych przez rodzinę i kręgosłupa moralnego. Chodzi mi o chociaż minimalny stopień.

6. Materialistyczne podejście do życia. Nie chodzi mi o np. lubienie / docenianie ładnych, droższych rzeczy, ale o wartościowanie ludzi i siebie po stanie posiadania.

7. Przesadzanie z używkami i uzależnieniami i trwonienie na to kasy.

8. Brak elementarnej odporności na działania marketingowe i kupowanie wszystkiego, co modne. To słynne "muszę mieć x, choć mnie nie stać, a cena x jest zawyżona w kosmos".

Zgadzam się z powyższym, dodam od siebie: zaniedbania na polu zdrowotnym - popsute, nieleczone zęby, zaniedbane problemy skórne (trądzik, grzybice, kurzajki, narośla, brodawki), brak higieny. Wieczne chodzenie chorym, niedoleczonym po infekcjach. Olewanie zaleceń co do rehabilitacji, leczenia. Dotyczy to i dorosłych niedbających o siebie, i niedbania o powyższe u dziecka.
Trochę osobną kategorią jest wszelkie "leczenie" alternatywne, bo "lekarze się nie znają i chcą tylko leki wcisnąć".

Oczywiście zgadzam się z tym co zostało wspomniane powyżej i dodam od siebie, że zęby bardzo dużo mówią o człowieku. Wiele osób ma problemy z uzębieniem przez zaniedbania rodziców. Wiem, ze leczenie nie jest tanie, ale ich mycie, nitkowanie jest już dostępne dla wszystkich. Tylko rodzic musi dziecka pilnować. Tak samo przeglądy, piaskowanie i plomby można zrobić na NFZ. Kiedyś (nie wiem jak teraz) na NFZ dostępne były również aparaty ruchome aby dzieciom naprawić zgryz. Wiem, że mogłoby się to wydawać powierzchowne to o czym mówię, ale niestety brak elementarnej higieny od najmłodszych lat zbiera ogromne żniwo w wieku dorosłym i wtedy ludziom zostaje już tylko próchnica, krzywy zgryz, powykrzywiane zęby lub ich usuwanie. Kwestie estetyczne również odgrywają dużą rolę, ale po tym czego się nasłuchałam od stomatologów dostrzegłam, że naprawdę uzębienie Polaków to duży problem i niestety to nie jest tak, że nagle dorosly przestaje o nie dbać. On nie dbał o nie od zawsze, bo rodzice nie przykładali do tego żadnej wagi. Do dzisiaj słyszy się w gabinecie, że po co leczyć mleczaki a do dentysty idzie się dopiero jak zaczyna boleć. Tak samo przychodzi do gabinetu kobieta ze zrobionymi paznokciami, rzęsami, make up a czar „zadbania” pryska, gdy tylko otworzy buzie.

Piaskowanie prywatnie, higiena na NFZ. Ogólnie z tymi aparatami to chore, że na kasę chorych można prostować zęby tylko u dzieci i to zdaje się w szczególnych wypadkach tylko. Bo dużo deformacji zgryzu i stłoczeń powstaje w późniejszym wieku jak wychodzą zęby mądrości i nie zostaną wychwycone w porę.

[email protected] pisze: ↑czw kwie 02, 2026 9:55 am Piaskowanie prywatnie, higiena na NFZ. Ogólnie z tymi aparatami to chore, że na kasę chorych można prostować zęby tylko u dzieci i to zdaje się w szczególnych wypadkach tylko. Bo dużo deformacji zgryzu i stłoczeń powstaje w późniejszym wieku jak wychodzą zęby mądrości i nie zostaną wychwycone w porę.

Możliwe, że za piaskowanie dopłaciłam. Szczerze nie pamiętam.
Zgryz to bardzo poważna sprawa i faktycznie, może pojawić sie wcześniej lub dopiero w wieku dorosłym. Wpływa na niego naprawdę wiele czynników. Niestety raczej nie mamy co liczyć na opiekę ortodontyczną dla dorosłych, bo ledwo starcza pieniędzy na podstawowe zabiegi a i też jest mało gabinetów, które współpracują z NFZ.

Mualla pisze: ↑czw kwie 02, 2026 10:44 am Możliwe, że za piaskowanie dopłaciłam. Szczerze nie pamiętam.
Zgryz to bardzo poważna sprawa i faktycznie, może pojawić sie wcześniej lub dopiero w wieku dorosłym. Wpływa na niego naprawdę wiele czynników. Niestety raczej nie mamy co liczyć na opiekę ortodontyczną dla dorosłych, bo ledwo starcza pieniędzy na podstawowe zabiegi a i też jest mało gabinetów, które współpracują z NFZ.

No to prawda i ich przyszłość jest coraz bardziej niepewna

Zgadzam się z powyższym o zębach. Pierwsze co ogarnęłam w dorosłym życiu za swoją kasę to zęby. Nie miałam jakichś problemów z próchnicą, ale skaling, piaskowanie - zrobiłam pierwszu raz dopiero jako osoba dorosła. Czyli jako dorosła miałam pierwszy raz usuwany kamień! To samo ze startymi zębami i zgryzem, wybielaniem. U mnie w domu przynajmniej było to mycie pilnowane i dentysta na nfz. Na pewno ten dentysta nigdy nie robił mi dłuższej higienizacji. Mam jakieś przebłyski pamięci, że niektóre dzieci w szkole nie miały szczoteczki na wycieczkach lub pierwsze szczoteczki dostawały na fluoryzację.

Mualla pisze: ↑czw kwie 02, 2026 9:42 am Oczywiście zgadzam się z tym co zostało wspomniane powyżej i dodam od siebie, że zęby bardzo dużo mówią o człowieku. Wiele osób ma problemy z uzębieniem przez zaniedbania rodziców. Wiem, ze leczenie nie jest tanie, ale ich mycie, nitkowanie jest już dostępne dla wszystkich. Tylko rodzic musi dziecka pilnować. Tak samo przeglądy, piaskowanie i plomby można zrobić na NFZ. Kiedyś (nie wiem jak teraz) na NFZ dostępne były również aparaty ruchome aby dzieciom naprawić zgryz. Wiem, że mogłoby się to wydawać powierzchowne to o czym mówię, ale niestety brak elementarnej higieny od najmłodszych lat zbiera ogromne żniwo w wieku dorosłym i wtedy ludziom zostaje już tylko próchnica, krzywy zgryz, powykrzywiane zęby lub ich usuwanie. Kwestie estetyczne również odgrywają dużą rolę, ale po tym czego się nasłuchałam od stomatologów dostrzegłam, że naprawdę uzębienie Polaków to duży problem i niestety to nie jest tak, że nagle dorosly przestaje o nie dbać. On nie dbał o nie od zawsze, bo rodzice nie przykładali do tego żadnej wagi. Do dzisiaj słyszy się w gabinecie, że po co leczyć mleczaki a do dentysty idzie się dopiero jak zaczyna boleć. Tak samo przychodzi do gabinetu kobieta ze zrobionymi paznokciami, rzęsami, make up a czar „zadbania” pryska, gdy tylko otworzy buzie.

O jakie to jest prawdziwe, co napisałaś. Jakbyś siedziała od lat w mojej głowie Chociaż szczerze powiem, że myślałam, że przesadzam, że chyba jestem za ostra w tym ocenianiu kogoś przez pryzmat zębów- wiem jak to brzmi! Ale dla mnie to jest coś tak elementarnego, zadbane zęby (nie mam na myśli uśmiechu Ibisza), jak umycie rąk po wyjściu z toalety. I tak, to wyniosłam z domu. I masz rację, po tym też można określić pewien poziom i dosłownie status społeczny, który był naszym backgroundem. Zainteresowanie rodziców nami i naszym zdrowiem nie tylko wtedy, gdy mamy 39 stopni gorączki. Pozwolę sobie na prywatę. Pochodzę z domu, gdzie mama prowadziła dom, dbała o wszystko z nim związane plus zarządzała kasą, a mój ojciec zarabiał- trochę taka klasyka przełomu lat 80/90, ale obydwoje rodzice byli wykształceni. A z tymi zębami...ha ha, pamiętam ojca, surowego i jego ,,otwórz buzię'', a po tym ,,idziesz ze mną do dentysty''. Ojciec kompletnie nie brał udziału w zajmowaniu się mną na co dzień, ale targał mnie ze sobą na wizyty do denta, czy mi się to podobało, czy nie. A mając 18 lat, po 1 kanałówce, którą próbowano mi leczyć nażywca, powiedziałam- nigdy nie pójdę do denta z bólem zęba. I tak zostało. Czasami umawiam się, przychodzę, siadam na fotel: ,,co się dzieje'', ,,nic, ale pewnie coś się znajdzie'' Podsumowując, 20 lat młodsza koleżanka myślała, że mam licówki, a ja tylko i aż dbam o zęby.
Kontynuując wątek ,,zadbanych'' kobiet, co też świadczy według mnie o wiedzy, świadomości i pewnym poziomie społecznym. Całe to upiększanie się- zagęszczone włosy, zrobione brwi, rzęsy, paznokcie, botoks, powiększone usta i nie tylko, a gdyby pozbyć się tego wszystkiego pozostaje kobieta nie brzydka, ale zaniedbana. Cienkie, rzadkie, zniszczone włosy, ale brak szukania przyczyny takiego stanu rzeczy- brak badań, fatalne odżywianie. Podobnie rzecz ma się ze skórą- full make-up, a pod spodem lepiej nie mówić. Wywalanie hajsu na kosmetyki kolorowe zamiast kilku wizyt u dermatologa i zainwestowaniu w kosmetyki pielęgnacyjne. Dla mnie to też jakiś przaśny, wiejski (wiecie o co chodzi, sama jestem ze wsi , może buraczany brzmi lepiej ). O wyglądzie można by tak w dzisiejszych czasach bez końca. Ale tutaj naprawdę kłania się edukacja, która też ma swój początek w dzieciństwie, gdzie ci mówiono, bądź nie, ucz się, rozwijaj, czytaj, poznawaj, zdobywaj wiedzę nawet, jeżeli teraz myślisz, że to nudne, głupie- mówię oczywiście o rzeczach, które w późniejszym życiu wykorzystasz, a nie o fizyce kwantowej.

Nie mam dzieci, ale chyba to, co jest najistotniejsze w ich kształtowaniu i wpływaniu na to, jakimi są ludźmi w dorosłości, to rozmowy, odpowiadanie na każde pytania, mówienie do nich jak do ludzi, a nie -, pozwalanie im na uczestnictwo w spotkaniach dorosłych (nie mówię o bibie z alko do północy), a nie: idź do pokoju, pozwalanie im na skomentowanie czegoś i nie traktowanie tego jak głupoty, czytanie książek przed snem. W ogóle dzieci chcą być takie jak my i chcą robić to, co my- pamiętam jak miałam z 10 lat i oglądałam z ojcem program ,,7 dni świat''- ni chu*a z tego rozumiałam, ale zupełnie bezwiednie chłonęłam słownictwo. Próbowałam czytać wielkie czarnobiałe gazety z tekstem pisanym drobnym drukiem, chociaż byłam na etapie uczenia się czytać. W ogóle spędzanie z dziećmi czasu. W niedzielę mama robiła obiad, a ojciec pakował brata do wózka, mnie za rękę i jazda na kilka godzin spaceru po parku, lesie i moje pytanie o ptaki, drzewa, przyrodę. Nigdy nie usłyszałam ,,nie wiem'' w sensie ,,dajże mi już święty spokój''. Dom, w jakim dorastaliśmy to kapitał na przyszłość pod każdym względem, albo wręcz odwrotnie.
Zupełnie wysokiego poziomu życia nie utożsamiam ze stanem posiadania: drogie samochody, domy, markowe ubrania? Zupełnie nic mi to nie mówi o człowieku. O jego statusie społecznym to również nie musi świadczyć. Nigdy niczego materialnie nikomu nie zazdrościłam. Za tą fasadą często jest kredyt na kredycie, długi, pożyczki, mnóstwo stresu. Inna rzecz, że my nie mamy elit intelektualnych, albo grup old money. 2 wojna światowa położyła temu kres, a teraz mam wrażenie wszyscy zagubili się w takim powierzchownym konsumpcjonizmie, więc dosyć trudno jest budować pokolenie, które uznaje inne wartości za priorytetowe, a stan posiadania to efekt niejako uboczny naszych działań.
Trochę przykre jest, gdy coraz normalniejsze i popularniejsze jest mówienie ot tak po prostu, że studiowanie to strata czasu, że matura też potrzebna nie jest. Pewnie, jeżeli masz talent, bo genialnie coś robisz, kochasz to i możesz na tym zarobić, to możesz tylko umieć czytać i się podpisać, ale ilu jest takich ludzi? Do wielu zawodów studia i wyższa edukacja nie są potrzebne, ale jeżeli chcesz osiągnąć coś ponad przeciętność, to pojawia się pytanie: czy jesteś na tyle ambitny, dociekliwy, pracowity, zdyscyplinowany, żeby samodzielnie się kształcić, doskonalić bez studiowania, które po prostu nadaje kierunek i systematyzuje.

Dla mnie takimi znakami na życie "poniżej", albo na dorastanie w nie do końca prawidłowych warunkach będzie, poza wymienionymi wcześniej na pewno głośność w zachowaniu.. jak ktoś krzyczy, tworzy wokół siebie niepotrzebny chaos i walczy o atencję otoczenia wiem, że jakieś zaniedbania musiały wystąpić..
Następnie na pewno absolutna ignorancja, jeśli chodzi o sztukę czy ogólnie kulturę. Jak ktoś wręcz chwali się tym, że od podstawówki nie przeczytał żadnej książki to aż mi słabo

Magda0888 pisze: ↑pt kwie 03, 2026 7:41 am Inna rzecz, że my nie mamy elit intelektualnych, albo grup old money. 2 wojna światowa położyła temu kres, a teraz mam wrażenie wszyscy zagubili się w takim powierzchownym konsumpcjonizmie, więc dosyć trudno jest budować pokolenie, które uznaje inne wartości za priorytetowe, a stan posiadania to efekt niejako uboczny naszych działań.
Trochę przykre jest, gdy coraz normalniejsze i popularniejsze jest mówienie ot tak po prostu, że studiowanie to strata czasu, że matura też potrzebna nie jest. Pewnie, jeżeli masz talent, bo genialnie coś robisz, kochasz to i możesz na tym zarobić, to możesz tylko umieć czytać i się podpisać, ale ilu jest takich ludzi? Do wielu zawodów studia i wyższa edukacja nie są potrzebne, ale jeżeli chcesz osiągnąć coś ponad przeciętność, to pojawia się pytanie: czy jesteś na tyle ambitny, dociekliwy, pracowity, zdyscyplinowany, żeby samodzielnie się kształcić, doskonalić bez studiowania, które po prostu nadaje kierunek i systematyzuje.

Cała powyższa wypowiedź jest bardzo ładna natomiast ten fragment, który zacytowałam, jednak budzi we mnie chęć do polemiki. Raz, oczywiście że mamy elity intelektualne - poznałam takich ludzi w trakcie studiów, oni są wykładowcami, naukowcami, pochodzą z inteligenckich rodzin. Jest ich niewielu (jak to elity ), natomiast są mało widoczni, bo często zajmują się mało trendy tematyką typu literatura, biologia, historia. Problem jest też taki, że, jak to przeczytałam wiele lat temu, właściwie nikt nie wie, co myślą nasze elity intelektualne - jakie mają poglądy polityczne, na życie, czyli dokładnie odwrotnie, niż niegrzeszący rozumem influencerzy. Jak mam iść śladem np ulubionego profesora literatury, jeśli wiem o nim tyle, co opublikował o literaturze? On nie będzie pchał się na ścianki, wypowiadał się w śniadaniowce o swoim życiu prywatnym, pokazywał mieszkania ani robił filmików "get ready with me"

Welociraptor1 pisze: ↑pt kwie 03, 2026 12:11 pm Cała powyższa wypowiedź jest bardzo ładna natomiast ten fragment, który zacytowałam, jednak budzi we mnie chęć do polemiki. Raz, oczywiście że mamy elity intelektualne - poznałam takich ludzi w trakcie studiów, oni są wykładowcami, naukowcami, pochodzą z inteligenckich rodzin. Jest ich niewielu (jak to elity ), natomiast są mało widoczni, bo często zajmują się mało trendy tematyką typu literatura, biologia, historia. Problem jest też taki, że, jak to przeczytałam wiele lat temu, właściwie nikt nie wie, co myślą nasze elity intelektualne - jakie mają poglądy polityczne, na życie, czyli dokładnie odwrotnie, niż niegrzeszący rozumem influencerzy. Jak mam iść śladem np ulubionego profesora literatury, jeśli wiem o nim tyle, co opublikował o literaturze? On nie będzie pchał się na ścianki, wypowiadał się w śniadaniowce o swoim życiu prywatnym, pokazywał mieszkania ani robił filmików "get ready with me"

Mamy elity intelektualne, ale mamy też niestety przekazywaną przez pokolenia wielką do nich niechęć. Na każdego profesora, który odważy się wypowiedzieć w jakimś temacie przypada x osób, które w odpowiedzi zakrzyczą go stwierdzając, że profesorek nic nie wie o prawdziwym życiu

Welociraptor1 pisze: ↑pt kwie 03, 2026 12:11 pm Cała powyższa wypowiedź jest bardzo ładna natomiast ten fragment, który zacytowałam, jednak budzi we mnie chęć do polemiki. Raz, oczywiście że mamy elity intelektualne - poznałam takich ludzi w trakcie studiów, oni są wykładowcami, naukowcami, pochodzą z inteligenckich rodzin. Jest ich niewielu (jak to elity ), natomiast są mało widoczni, bo często zajmują się mało trendy tematyką typu literatura, biologia, historia. Problem jest też taki, że, jak to przeczytałam wiele lat temu, właściwie nikt nie wie, co myślą nasze elity intelektualne - jakie mają poglądy polityczne, na życie, czyli dokładnie odwrotnie, niż niegrzeszący rozumem influencerzy. Jak mam iść śladem np ulubionego profesora literatury, jeśli wiem o nim tyle, co opublikował o literaturze? On nie będzie pchał się na ścianki, wypowiadał się w śniadaniowce o swoim życiu prywatnym, pokazywał mieszkania ani robił filmików "get ready with me"

Mnóstwo elit, profesorów, naukowców wypowiada się na YT. Są podcasty naukowe - tzw. i ścisłe i humanistyczne. Można czerpać wiedzę. Po polsku i po angielsku - co kto lubi. Poza tym spotkania, otwarte wykłady.

Moim zdaniem na uczelniach, nawet takich jak PW czy UW nie zawsze wykładowcami / profesorami są ludzie z elit. Jest też niestety pewne grono prymitywów, karierowiczów, na szczęście sami się jasno znaczą. :D

Trochę też takim znakiem zaniedbania dla mnie zawsze była nieznajomość (a może bardziej niechęć do poznania) chociażby podstaw języka angielskiego w przypadku młodych ludzi. Wiadomo, że nie każdy musi mieć talent do języków, ale podstawy podstaw każdy jest w stanie opanować...

gunernialne pisze: ↑pt kwie 03, 2026 12:02 pm
Następnie na pewno absolutna ignorancja, jeśli chodzi o sztukę czy ogólnie kulturę. Jak ktoś wręcz chwali się tym, że od podstawówki nie przeczytał żadnej książki to aż mi słabo

Ja wiem, że ciężko jest się zachwycać Rubensem, Muchą czy innym malarzem, jeśli się tego po prostu nie czuje, ale uważam, że warto mieć chcociaż jakąś podstawową wiedzę w tym zakresie. Natomiast jeśli chodzi o czytanie książek, to ludzie nie zdają sobie sprawy, że książki dają coś więcej niż tylko samo czytanie. Mam na myśli poszerzenie słownictwa, horyzontów, wyobraźni, ćwiczenia skupienia uwagi, z którą obecnie mamy tak duży problem. Mówi się, że z filozofowania, czytania czy oglądania obrazów pieniędzy nie będzie. Może nie bezpośrednio, ale myślę, że interesowanie się takimi rzeczami wzbogaca nas nawet w oczach kontrahentów czy współpracowników kiedy widzą, że umiemy się elokwentnie wysłowić, posiadamy większy zasób słownictwa niż tylko "ok" i "mega" albo jesteśmy w stanie polecić im dobrą wystawę albo sztukę w naszym mieście kiedy o to zapytają.

Niestety spotykałam się z osobami, które twierdziły, że czytają, ale 50 Twarzy Greya, Pokolenie ikea, serię o Chyłce czy inne coachowe książki. Teraz nie wiem, czy dobrze, że czytają chociaż to, czy może lepiej by było gdyby wcale nie czytali.

Mualla pisze: ↑pt kwie 03, 2026 12:57 pm Mówi się, że z filozofowania, czytania czy oglądania obrazów pieniędzy nie będzie. Może nie bezpośrednio, ale myślę, że interesowanie się takimi rzeczami wzbogaca nas nawet w oczach kontrahentów czy współpracowników kiedy widzą, że umiemy się elokwentnie wysłowić, posiadamy większy zasób słownictwa niż tylko "ok" i "mega" albo jesteśmy w stanie polecić im dobrą wystawę albo sztukę w naszym mieście kiedy o to zapytają.

Można też zupełnie odejść od rozpatrywania takich kwestii w kontekście korzyści materialnych. Jeśli ktoś obcuje ze sztuką głównie po to żeby się "ukulturniać", nie odstawać od towarzystwa, zwiększać swoją wartość rynkową/status czy budować jakieś wyobrażenie o samym sobie to też równie dobrze mógłby tego nie robić.

Mualla pisze: ↑pt kwie 03, 2026 12:57 pm
Niestety spotykałam się z osobami, które twierdziły, że czytają, ale 50 Twarzy Greya, Pokolenie ikea, serię o Chyłce czy inne coachowe książki. Teraz nie wiem, czy dobrze, że czytają chociaż to, czy może lepiej by było gdyby wcale nie czytali.

Dla mnie trudne są rozmowy o książkach z ludźmi, którzy czytają tylko to, co polecą na kanałach książkowych. O do tego interpretują te książki dokładnie tak jak ci autorzy kanałów. Dlatego nie lubię rozmawiać o książkach. Większość ludzi z którymi rozmawiałam koniecznie MUSI wpychać książki w jakieś ramy, modne sposoby interpretacji. Przeciwieństwo otwartości i dyskusji akademicjiej w dobrym stylu. Zamiast się uczyć od siebie, jest rywalizacja i krytyka. Męczy mnie to.

Mualla pisze: ↑pt kwie 03, 2026 12:57 pm Ja wiem, że ciężko jest się zachwycać Rubensem, Muchą czy innym malarzem, jeśli się tego po prostu nie czuje, ale uważam, że warto mieć chcociaż jakąś podstawową wiedzę w tym zakresie. Natomiast jeśli chodzi o czytanie książek, to ludzie nie zdają sobie sprawy, że książki dają coś więcej niż tylko samo czytanie. Mam na myśli poszerzenie słownictwa, horyzontów, wyobraźni, ćwiczenia skupienia uwagi, z którą obecnie mamy tak duży problem. Mówi się, że z filozofowania, czytania czy oglądania obrazów pieniędzy nie będzie. Może nie bezpośrednio, ale myślę, że interesowanie się takimi rzeczami wzbogaca nas nawet w oczach kontrahentów czy współpracowników kiedy widzą, że umiemy się elokwentnie wysłowić, posiadamy większy zasób słownictwa niż tylko "ok" i "mega" albo jesteśmy w stanie polecić im dobrą wystawę albo sztukę w naszym mieście kiedy o to zapytają.

Niestety spotykałam się z osobami, które twierdziły, że czytają, ale 50 Twarzy Greya, Pokolenie ikea, serię o Chyłce czy inne coachowe książki. Teraz nie wiem, czy dobrze, że czytają chociaż to, czy może lepiej by było gdyby wcale nie czytali.

Trochę upraszczasz temat. Rozwój intelektualny nie zależy tylko od sztuki. Ktoś może nie interesować się sztuką, bo woli nauki ścisłe, które rozwijają logikę, analizę i myślenie abstrakcyjne. Dzięki temu takie osoby również mogą się elokwentnie wypowiadać, mieć szeroką wiedzę i rozwinięte umiejętności komunikacyjne, tylko w odniesieniu do innych dziedzin. A co do polecania wystaw - nie widzę w tym nic złego, że ktoś nie zna się na sztuce, bo to nie jego bajka. Normalny człowiek raczej zrozumie, że każdy ma inne zainteresowania i nie uzna automatycznie takiej osoby za mniej inteligentną, tylko i wyłącznie z tego powodu.

Welociraptor1 pisze: ↑pt kwie 03, 2026 12:11 pm Cała powyższa wypowiedź jest bardzo ładna natomiast ten fragment, który zacytowałam, jednak budzi we mnie chęć do polemiki. Raz, oczywiście że mamy elity intelektualne - poznałam takich ludzi w trakcie studiów, oni są wykładowcami, naukowcami, pochodzą z inteligenckich rodzin. Jest ich niewielu (jak to elity ), natomiast są mało widoczni, bo często zajmują się mało trendy tematyką typu literatura, biologia, historia. Problem jest też taki, że, jak to przeczytałam wiele lat temu, właściwie nikt nie wie, co myślą nasze elity intelektualne - jakie mają poglądy polityczne, na życie, czyli dokładnie odwrotnie, niż niegrzeszący rozumem influencerzy. Jak mam iść śladem np ulubionego profesora literatury, jeśli wiem o nim tyle, co opublikował o literaturze? On nie będzie pchał się na ścianki, wypowiadał się w śniadaniowce o swoim życiu prywatnym, pokazywał mieszkania ani robił filmików "get ready with me"

Dziękuję Tak, oczywiście masz racje. Również takich ludzi znam, natomiast totalnie brakuje mi ich w przestrzeni publicznej.