Niepopularne opinie o życiu

Anastazja_smietana pisze: ↑wt lut 03, 2026 12:29 am Problem w tym ze w co drugim wpisie jest "jak nie możesz zapewnić xyz to się nie decyduj na dziecko". Co idealnie odbija stan naszej demografii. Zamiast wspierac rodziny, ktore co by nie mówić są przyszlością dla spoleczenstwa to oczywiscie trzeba dopie*dolić. Jak mieszkasz na zadupiu to się nie decyduj na dzieci, jak w dużym miescie stac cię tylko na kawalerkę to też się nie decyduj (same te warunki dyskwalifikują 90% młodych kobiet). Jak nie masz ustabilizowanej kariery, studiow, sytuacji finansowej to się nie decyduj, choroby równiez wykluczają rodzicielstwo. W co drugim wpisie wymienia się kolejne kryteria, które kobieta MUSI spelniac, ale najbardziej rozbawilo mnie to o nudnych rodzicach bez zainteresowań. Może jakiś odetek kobiet przejdzie ostatecznie przez gęste sito forumiczek ale wtedy okaże się że jest już stara i bezpłodna.

Avalon pisze: ↑wt lut 03, 2026 7:28 am Niestety kapitalistyczny ustrój tak wygląda i uważam, że jak ktoś nie ma warunków, czy to finansowych czy zdrowotnych to lepiej nie decydować się na dzieci.

berry blast pisze: ↑wt lut 03, 2026 12:44 am żyjesz w jakiejś utopii? państwo ma ci pomóc tylko dlatego, że pragniesz podnieść niż demograficzny? dać mieszkanie w centrum i pracę? nie liczyłabym na to. jak sobie sama nie zapracujesz to nikt ci tego nie da. może tak powinno być, może tak byłoby super ale tak NIE JEST.
i się możecie buźkami wkulwiać, nic to nie zmienia.

g_girl pisze: ↑wt lut 03, 2026 8:21 am Państwo powinno jak najbardziej się przejmować niżem demograficznym, ale właśnie mogliby to zrobić walcząc z wykluczeniem komunikacyjnym i brakiem pracy w wielu obszarach Polski poza dużymi miastami. Inwestycja w jakieś państwowe firmy, małe biznesy, ulgi dla firm zatrudniających pracowników, komunikacja publiczna obejmująca małe wioski. Bo potem się dziwimy że miasta robią się przeludnione i ceny mieszkań rosna w nieskończoność, a reszta obszarów się wyludnia.

Greenmind94 pisze: ↑pt sty 09, 2026 12:40 pm Z obserwacji z tego tygodnia:

Ludzie, którzy nie jedzą cukru i słodkiego, w dziwny sposób uważają się za lepszych od tych, którzy jedzą. Spotkały mnie trzy czy cztery takie sytuacje w tym tygodniu podczas rozmowy o słodyczach, gdzie osoby ograniczające słodkie przedstawiały to jako coś lepszego i także siebie stawiały w takim świetle, jakoby były w jakiś sposób fajniejsze ode mnie, zwykłego zjadacza placków

julygirl pisze: ↑wt lut 03, 2026 7:58 am Ale na jakiej zasadzie to miałoby dokładnie działać? Czy bezrobotnych singli, których nie stać na prawko i przeprowadzę (bo nie moga znaleźć pracy na swoim zadupiu) tez państwo powinno wspierać? Czy państwo powinno wspierać kobietę, która miała stabilna prace, ale rzuciła ja. Aby wychowywać dzieci? A mialaby możliwość wrocic do tej pracy i wynająć nianie, bo dobrze zarabiała? Kazdy przypadek byłby osobno analizowany? To by jeszcze bardziej podróżniło społeczeństwo, juz przeciez jest narzekania na 800+

Oakoak pisze: ↑wt lut 03, 2026 8:58 am Moja kolejna niepopularna może opinia :
Przerażają mnie konta na instagramie, które tak bardzo wkręcają się w duchowość, picie matchy, pilates, wdzięczność, vision boards oraz stawianie ciągle tylko na siebie i swój rozwój, a przy tym utrwalają jakiś trend ze brak pracy jest fajny.
Nie dość że to strasznie tendencyjne, bo jeśli chcesz prowadzić aestic profil to musisz robić to wszystko na raz, a dwa że zakrzywiasz przy tym rzeczywistość.
Przypadkowo odkryłam ostatnio nowy profil dziewczyny, która z mężem i córką przeprowadziła się do Dubaju. Dziewczyna ma 27 lat i parcie na szkło. Nagrywa reelsy pt. mój dzień zaczynam od ciepłej wody i zapisania w dzienniczku wdzięczności za co jestem dziś wdzieczna. Pokazuje z podekscytowaniem mieszkanko, nowy strój na piękną dubajską siłownię i zachwyca się że widokiem z okna. Na pytanie co robi poza piciem matchy i dubajską siłownia odpowiada : PROWADZIMY Z MĘŻEM FIRMĘ, mimo że tylko mąż wychodzi codziennie do pracy.
Niestety, ale ten trend mi się bardzo nie podoba. Wygodne życie i skupienie na sobie jest okej, ale potem jakoś tak… wychodzi infantylność. Uważam, że każda kobieta pracująca ma szerszą perspektywę na świat, bo coś robi, nad czymś się musi wysilić zderzyć z jakimś problemem w pracy. A tutaj ? Pustka.
To ja spełniająca swoje marzenie picia kawy na tarasie w Dubaju.
Doskonale. Wypiłaś tą kawę i co dalej ? Matcha z koleżanką ?

mokryziemniak pisze: ↑wt lut 03, 2026 9:09 am Irytuje mnie ta otoczka korpo. Na korytarzu trzeba się ładnie uśmiechać, szczególnie do dyrektor!!! trzeba się głośno śmiać z miałkich żartów i brać udział w kolejnym 50 nic nie wnoszącym spotkaniu. Wkurzają mnie też wplatane anglojęzyczne słówka. Meeting, call... Ludzie zarabiający trochę powyżej minimalnej a zachowują się jakby Pana Boga za nogi złapali. 30% to praca a 70% to kawka/jedzenie/ploteczki etc

gunernialne pisze: ↑wt lut 03, 2026 9:20 am Czytam to i w dużej mierze się zgadzam, ale ciągle z tego i podobnych wpisów wyziera takie przekonanie, że sam fakt posiadania pracy uwzniośla, sprawia że życie jest lepsze, pełniejsze.
Tak jak w tym przykładzie - no co ta dziewczyna ma robić? Ma się zatrudnić w jakimś losowym miejscu, albo zakładać na plecach męża "swój biznes" tylko po to, żeby "coś robić"? Rozumiem co masz na myśli, ale no... dziewczyna ma wygodne życie. Po co ma je zmieniać..? Wypiła kawę i ci dalej? No nie wiem. Może będzie leżała cały dzień z telefonem, a może zacznie wyplątać makramy. W takim życiu się odnalazła, jest ono wygodne i no po ludzku.. kto chciałby je zmieniać?
Wiadomo, że można tu tworzyć scenariusze: co jak mąż zostawi, co jak jej się znudzi, co jak stracą majątek. No można, ale póki co takiej sytuacji nie ma. W takiej na ten moment się odnalazła. Ewentualnie będzie musiała się odnaleźć w innej, ale póki co.. korzysta z życia. Wiele kobiet i mężczyzn może jej zazdrościć

Jennifer pisze: ↑wt lut 03, 2026 9:34 am Pracuję w korpo i bardzo się z tym zgadzam, nienawidze wszystkiego przekładać na angielski, kiedy nie ma takiej potrzeby :D i jeszcze o ile rozumiem, że można użyć czeegoś po angielsku, by skrócić wypowiedź, tak - dla przykłądu - notoryczne jest u mnie zmienianie słowa "plik" na "file", kiedy to ma DOKŁADNIE TYLE SAMO LITER, a file wymawia się dłużej do tego. Poza tym, u mnie w pracy jest zakaz używania słowa "problem", tylko trzeba je zmienić na WYZWANIE :D

agbmrctorakwin pisze: ↑pn lut 02, 2026 11:28 pm No niestety nie zawsze jest tak, że jest to "z własnej woli". Nie żyjemy w świecie w którym każdy ma równe szanse, takie same zasoby, możliwości. Nie każdy mieszka w dużym czy średnim mieście lub ma wsparcie w bliskich. Są osoby po prostu zmuszone do zrezygnowania z pracy zawodowej na rzecz wychowania dziecka/dzieci choćby przez wykluczenie komunikacyjne, gdy brak autobusu do miasta czy żłobka. Wtedy rodzic zostaje w domu nie z wygody, a z konieczności. Uznanie tego za pracę to po prostu uczciwe zabezpieczenie kogoś, kto poświęcił własną karierę i składki, żeby rodzina mogła funkcjonować, a drugi rodzic mógł spokojnie zarabiać.

Anastazja_smietana pisze: ↑wt lut 03, 2026 12:29 am Problem w tym ze w co drugim wpisie jest "jak nie możesz zapewnić xyz to się nie decyduj na dziecko". Co idealnie odbija stan naszej demografii. Zamiast wspierac rodziny, ktore co by nie mówić są przyszlością dla spoleczenstwa to oczywiscie trzeba dopie*dolić. Jak mieszkasz na zadupiu to się nie decyduj na dzieci, jak w dużym miescie stac cię tylko na kawalerkę to też się nie decyduj (same te warunki dyskwalifikują 90% młodych kobiet). Jak nie masz ustabilizowanej kariery, studiow, sytuacji finansowej to się nie decyduj, choroby równiez wykluczają rodzicielstwo. W co drugim wpisie wymienia się kolejne kryteria, które kobieta MUSI spelniac, ale najbardziej rozbawilo mnie to o nudnych rodzicach bez zainteresowań. Może jakiś odetek kobiet przejdzie ostatecznie przez gęste sito forumiczek ale wtedy okaże się że jest już stara i bezpłodna.

Oakoak pisze: ↑wt lut 03, 2026 9:36 am Jak dla mnie tak. Fakt posiadania jakiejkolwiek pracy, niekoniecznie zarobkowej, niech to nawet będzie mało dochodowa praca powoduje że Twoja perspektywa życiowa jest szersza, bo uczy cię pokory, uregulowanego rytmu dnia, szacunku do pieniądza, nabywasz umiejętności wybrnięcia z różnych sytuacji.

Chciałabyś leżeć cały dzień z telefonem gdy Twój facet jest w pracy a dziecko w przedszkolu ? Ja nie.

Scenariusze ? Nikt ich nie snuje na przyszłość, jednak znam masę kobiet, których sytuacja finansowa jest znacznie lepsza niż u dziewczyn pijących matche na instagramie, mimo to niezależnie od wysokości zarobków one pracują. Żeby się nie nudzić, żeby kupić sobie torebkę i nie prosić męża, żeby pójść z koleżanką do restauracji, albo żeby po prostu nie siedzieć w domu i nie patrzeć się w ścianę.

Zatem czy wiele osób zazdrości “takiego życia “ ? Być może. Ja się do takich osób nie zaliczam.
Parę lat temu byłam na zwolnieniu lekarskim. Te wszystkie “aktywności” blogerek można zamknąć w kilku godzinach w trakcie dnia. Co dalej ? Pisanie dzienników wdzięczności ? Wyklejanie mapy marzeń z kolorowych gazetek ? Sorry ale to mega infantylne

agbmrctorakwin pisze: ↑pn lut 02, 2026 11:28 pm No niestety nie zawsze jest tak, że jest to "z własnej woli". Nie żyjemy w świecie w którym każdy ma równe szanse, takie same zasoby, możliwości. Nie każdy mieszka w dużym czy średnim mieście lub ma wsparcie w bliskich. Są osoby po prostu zmuszone do zrezygnowania z pracy zawodowej na rzecz wychowania dziecka/dzieci choćby przez wykluczenie komunikacyjne, gdy brak autobusu do miasta czy żłobka. Wtedy rodzic zostaje w domu nie z wygody, a z konieczności. Uznanie tego za pracę to po prostu uczciwe zabezpieczenie kogoś, kto poświęcił własną karierę i składki, żeby rodzina mogła funkcjonować, a drugi rodzic mógł spokojnie zarabiać.

gunernialne pisze: ↑wt lut 03, 2026 9:59 am No uważam, że praca może poszerzać perspektywę. No ale nie musi. Inne rzeczy - praktykowanie wdzięczności czy inne głupoty też mogą, ale też nie muszą. Bardziej mi chodzi o to, że odmalowałaś ją w taki sposób jakby coś wymiernie straciła (a nie - może tracić) przez to, że nie ma pracy. Jakby bez tego nie mogła być w zupełnie spełniona. Praca jako czynnik sam przez siebie budujący? Absurd. Przekłasz swoją perspektywę na schemat życia, do którego nie masz jak się domyślam dostępu (żeby nie było - ja również) a perspektywa ta nie ma jak się tam sprawdzić.
Do innych tu wymienionych aspektów pracy się nie odniosę bo nie pojawiły się tam a są raczej dość oczywiste xd dziwne, żeby praca nie sterowała naszym rytmem dnia.
Za to ostatni akapit jest ciekawy. Pisanie dzienników, tworzenie map marzeń i co dalej? I ponownie. Bez pracy nie jesteś w stanie wyobrazić sobie swojego dnia (dni, miesięcy, życia)? Nawet w taki bardzo abstrakcyjny sposób, bez zmartwień o zarobki. Naprawdę nie masz pomysłów na to jak można wykorzystać ten prawdziwie wtedy wolny czas? I ja to rozumiem. Po prostu w taki system jesteśmy wtłoczeni, ale jest to naprawdę przykre.
Praca nie powinna być sama w sobie sensem i podstawą naszego życia. Może być narzędziem, dzięki którym w tym życiu operujemy. O ile tego właśnie chcemy. Czasami mamy inne pragnienia i inne możliwości

malloryknox pisze: ↑wt lut 03, 2026 11:08 am Mówicie tutaj dużo o pracy i jej sensie, zewsząd też da się słyszeć argumenty, że "po co mam być przez 40h dziennie niewolnikiem jakiegoś janusza, skoro mogę poświęcić się dzieciom". A mi się wydaje, że jednak pierwotnym sensem jakiejkolwiek pracy jest zarabianie pieniędzy i średnio mnie osobiście interesuje, czy ma ona sens, czy nie. Oczywiście, to moja opinia, obecnie moja praca jest lekko nużąca momentami, ale ma też ciekawe aspekty, wiec nie wyobrażam sobie z niej zrezygnować. Najgłośniej o tej strasznej bezsensownej pracy w januszeksach krzyczą kobiety, które w życiu nie przepracowały ani minuty. I takie wartości będą przekazywać też swoim dzieciom - ale oczywiście tylko córkom, bo synowie muszą utrzymać rodzinę, więc oni już mogą chodzić do tej bezsensownej pracy.