Niepopularne opinie o życiu

Clarion pisze: ↑ndz lut 01, 2026 1:04 pm O tak, to też zauważyłam - dodawanie zdjęć z tygodniowego wyjazdu przez dwa miesiące jako zakrzywianie czasoprzestrzeni.
Nie wiem, rozkminiałam to też pod kątem symbolu statusu - czy kapitalizm doprowadził nas do momentu, kiedy udajemy, że jesteśmy na wyjeździe dłużej, żeby inni mieli wrażenie, że nas stać? Albo czy dodawanie zdjęcia z każdego wyjścia do knajpy / kina / na koncert - czy to też jest na zasadzie - patrzcie, mnie stać? Bo ja jakoś nie rozumiem sensu wstawiania zdjęcia swojego naleśnika z Manekina na relację, co to ma komunikować osobom, które tę relację wyświetlą?

Clarion pisze: ↑ndz lut 01, 2026 12:16 pm Przeraża mnie to, dokąd doszliśmy jako cały gatunek ludzki w temacie social mediów. A dokładnie - reakcje osób wokół mnie, kiedy po prostu usunęłam instagrama. To będzie dłuższy post, może najpierw wprowadzenie o tym, dlaczego usunęłam ig, już abstrahując od kwestii influ - słupów reklamowych na ig etc.
Od pewnego czasu obserwowałam to, co moje koleżanki robią w życiu, a jak to pokazują na instagramie. Nazwałabym to "wystawy kuratorskie na temat ich życia". Jakoś tak dobitnie zobaczyłam, że wszyscy kłamią w socialach, pokazują tylko to, czym mogą się pochwalić, bo sociale skłaniają nas do porówywania się, a normalizowanie "normalnego" życia to jednak nie jest mainstream w socialach.
Przykładowo, jedna z moich koleżanek jest stewardessą, jest coraz mniej zadowolona z tej pracy, zaczęły męczyć ją zmiany czasu etc. ale jej instagram to seria estetycznych zdjęć z miejsc, do których poleciała w ramach pracy. No żyć nie umierać, chodząca reklama bycia stewardessą.
Z inną koleżanką byłam z rok temu na city break i wykończyło mnie psychicznie robienie jej ładnych zdjęć w kwadracie na ig. Jeszcze raz, żeby było widać napis. Jeszcze raz, żeby jej nogi wyglądały na dłuższe... Nie mogłam zacząć jeść po podaniu nam posiłku w restauracji, bo trzeba było zacząć od zrobienia zdjęcia talerzy na ig...
W ogóle cały instagram zaczął mnie strasznie męczyć, te zdjęcia żarcia etc. - na *uj mnie to obchodzi. Usunęłam konto. I tutaj wydarzyło się coś mega dziwnego.
Kilka osób pytało moich bliższych znajomych, czemu ich zablokowałam na ig - bo nikomu nie przyszło do głowy, że mogłam usunąć wszystkie sociale oprócz FB.
Dałam przyjaciółce na urodziny ręcznie wyszytą przeze mnie torbę - jedna z koleżanek na imprezie urodzinowej zapytała, czemu usunęłam ig, skoro umiem robić takie ładne rzeczy. Jakbym wyszywała nie igłą i muliną, a instagramem.
Byłam na koncercie z koleżanką - żałowała, że nie może mnie oznaczyć na relacji z tego koncertu, bo wygląda to tak, jakby przyszła na ten koncert sama.
Ja nie wiem, może większość moich znajomych to po prostu banda uzależnionych od instagrama zetek, ale po usunięciu ig uświadomiłam sobie, że chyba umarłam, bo jak nie ma cię na ig to nie żyjesz. Czy jeśli poszłam z koleżanką na kawę, a nie wstawiłam zdjęcia kwy na ig to to się nie wydarzyło? Czy byłam na koncercie, jeśli nie wstawiłam z niego relacji na ig?

iksde12345 pisze: ↑ndz lut 01, 2026 1:11 pm Gdybym miała guzik usunięcia dowolnego SM to Instagram byłby drugi zaraz po tiktoku

PEONIA pisze: ↑ndz lut 01, 2026 1:13 pm A dla mnie największy rak to linkedin. Serio. Insta i tik tok to jest pikuś przy tym co się tam odwala.

PEONIA pisze: ↑ndz lut 01, 2026 1:09 pm Tak albo wyjazd na dwa - trzy dni i narobione setki zdjęć by potem przez rok udawać, że jeździsz tam co 2 miesiące znam takie przypadki. Miałam współlokatorkę co pojechała do Paryża na tydzień i wstawiała foty przez cały rok w różnych ciuchach - wyglądało to jakby regularnie tam jeździła.

Ja też tego nie rozumiem wstawiania obiadów z restauracji. W sensie jakieś urodziny czy z koleżanka ale - jedzenie. Serio kojarzy mi się to z Jolantą co nigdy nigdzie nie była i nigdzie nie chodzi i musi pokazać ludziom i przezywa jak mrówka okres, ze gdzieś wyszła....

dziwnerzeczy pisze: ↑czw sty 29, 2026 4:23 pm Tak, tak znienacka. Wytrzymałam już parę miesięcy, ale powoli mam dość czucia się jak na kartkówce, to bardziej stresujące niż się wydaje. "Wyciągamy karteczki!"

australijska pisze: ↑pt sty 30, 2026 6:29 am Dałam Ci dwie reakcje, bo raz mówię a raz nie mówię, zależy jaki mam humor
BTW ostatnio jakaś starsza pani oburzyła się, że nie jesteśmy koleżankami, aby sobie mówić "cześć" (ktoś wszedł do szatni i automatycznie się przywitał) i zaczęła wszystkich strofować, że mówi się "dzień dobry".

Seyyy pisze: ↑pt sty 30, 2026 9:56 am Mam pytanie do osób chodzących na siłownię - czemu ten temat witania się w szatni stał się kontrowersyjny? Czemu w ogóle pojawiła się jakaś dyskusja społeczna na temat tego, czy mówić dzień dobry czy nie? Czy my się cofamy w rozwoju?

Z perspektywy osoby niechodzącej na siłownie - prawie zawsze jak wchodzimy do pomieszczenia, w którym są inni (szczególnie jeśli planujemy przebywać w tym pomieszczeniu nieco dłużej, tj. stworzymy jakąś tymczasową "wspólnotę"), np. przychodnia u lekarza, sklep, przedział w wagonie, winda, czy też szatnia - witamy się.

Uważam że pod względem kultury osobistej zdecydowanie następuje regres w społeczeństwie

xoseraphina pisze: ↑pt sty 30, 2026 5:07 pm Mnóstwo ekstrawertyków to osoby egoistyczne i mające problem z uznaniem czyichś granic. Mowa tu oczywiście o osobach, które mają absolutną potrzebę zagadywania każdej napotkanej osoby, z którą choć przez chwilę mają do czynienia. Szczególnie denerwujące staje się to, gdy taka osoba jest bolciarzem, stylistką paznokci, fryzjerką czy innym usługodawcą. Bo z takiej sytuacji nie jest łatwo wyjść i chcąc nie chcąc człowiek jest wciągnięty w rozmowę. Rozumiem, że ktoś może być otwarty i mieć chęć na rozmowę, ale w dobrym tonie jest wycofanie się, gdy widzi się sygnały wskazujące na to, że druga osoba nie jest chętna na luźne pogaduszki. Skrajni ekstrawertycy nie posiadają w ogóle umiejętności wyłapywania takich sygnałów, albo mają po prostu to w d*pie i kierują się podejściem: mam potrzebę mówić, więc mówię, a reszta świata się dostosuje. Dla mnie idealną sytuacją jest to, gdy jadę boltem czy jestem u kosmetyczki i cała usługa przebiega we względnej ciszy, bez wymuszonego small-talku. Ale czasami źle trafię i staje się to wtedy dla mnie męczarnią. Jeden bolciarz w moim mieście, którego boję się już wylosować, bo nawija jak katarynka nie patrząc na mój brak zainteresowania rozmową, żalił mi się któregoś razu, że niektórych wozi to oni nosy w telefonie i ANI POGADAĆ Z TAKIMI ANI NIC, a ja sobie wtedy pomyślałam "kiedy ekstrawertycy zrozumieją, że nie każdy musi chcieć z nimi gadać i to nie jest nic złego?" Kiedy?

xoseraphina pisze: ↑pt sty 30, 2026 5:07 pm Mnóstwo ekstrawertyków to osoby egoistyczne i mające problem z uznaniem czyichś granic. Mowa tu oczywiście o osobach, które mają absolutną potrzebę zagadywania każdej napotkanej osoby, z którą choć przez chwilę mają do czynienia. Szczególnie denerwujące staje się to, gdy taka osoba jest bolciarzem, stylistką paznokci, fryzjerką czy innym usługodawcą. Bo z takiej sytuacji nie jest łatwo wyjść i chcąc nie chcąc człowiek jest wciągnięty w rozmowę. Rozumiem, że ktoś może być otwarty i mieć chęć na rozmowę, ale w dobrym tonie jest wycofanie się, gdy widzi się sygnały wskazujące na to, że druga osoba nie jest chętna na luźne pogaduszki. Skrajni ekstrawertycy nie posiadają w ogóle umiejętności wyłapywania takich sygnałów, albo mają po prostu to w d*pie i kierują się podejściem: mam potrzebę mówić, więc mówię, a reszta świata się dostosuje. Dla mnie idealną sytuacją jest to, gdy jadę boltem czy jestem u kosmetyczki i cała usługa przebiega we względnej ciszy, bez wymuszonego small-talku. Ale czasami źle trafię i staje się to wtedy dla mnie męczarnią. Jeden bolciarz w moim mieście, którego boję się już wylosować, bo nawija jak katarynka nie patrząc na mój brak zainteresowania rozmową, żalił mi się któregoś razu, że niektórych wozi to oni nosy w telefonie i ANI POGADAĆ Z TAKIMI ANI NIC, a ja sobie wtedy pomyślałam "kiedy ekstrawertycy zrozumieją, że nie każdy musi chcieć z nimi gadać i to nie jest nic złego?" Kiedy?

Greenmind94 pisze: ↑pn sty 05, 2026 2:25 pm

7) NIE MA RÓWNYCH SZANS. Pierd...nie bananowych dzieci i managerów wysokiego szczebla, że sky is the limit, to po prostu pier...enie. Wystarczy, że nie masz wspierających rodziców, i już marnujesz swój talent i zamiast w rozwój, inwestujesz lata i pieniądze w terapię. Oczywiście, że są przykłady "od pucybuta do milionera", ale chrzanienie, że każdy może przecież rzucić wszystko, wyprowadzić się ze swojego Pcimia Dolnego, zatrudnić w korpo i zostać Rafałem Brzoską, jest oderwane od rzeczywistości.

PEONIA pisze: ↑ndz lut 01, 2026 1:13 pm A dla mnie największy rak to linkedin. Serio. Insta i tik tok to jest pikuś przy tym co się tam odwala.

Clarion pisze: ↑ndz lut 01, 2026 1:04 pm O tak, to też zauważyłam - dodawanie zdjęć z tygodniowego wyjazdu przez dwa miesiące jako zakrzywianie czasoprzestrzeni.
Nie wiem, rozkminiałam to też pod kątem symbolu statusu - czy kapitalizm doprowadził nas do momentu, kiedy udajemy, że jesteśmy na wyjeździe dłużej, żeby inni mieli wrażenie, że nas stać? Albo czy dodawanie zdjęcia z każdego wyjścia do knajpy / kina / na koncert - czy to też jest na zasadzie - patrzcie, mnie stać? Bo ja jakoś nie rozumiem sensu wstawiania zdjęcia swojego naleśnika z Manekina na relację, co to ma komunikować osobom, które tę relację wyświetlą?

dziwnerzeczy pisze: ↑ndz lut 01, 2026 12:42 pm Mam podobnie. Kiedyś poszłam na spacer i przyłączył się do mnie znajomy, który zaczął robić mi zdjęcia, gdy stałam do niego tyłem, bo chciał mnie oznaczyć na Instagramie jako kogoś, z kim (być może) poszedł na randkę. Kazałam mu usunąć te zdjęcia. Po jakimś czasie dodał coś podobnego, ale z jakąś inną osobą na zdjęciu.

Inny znajomy był w listopadzie na dwutygodniowym urlopie i do dziś dodaje stamtąd zdjęcia. Z opisu pod nimi wynikałoby, że nadal tam jest.

Na swoim profilu na Instagramie umieszczałam tylko zdjęcia ładnych widoków z podróży albo spacerów po okolicy i niektórzy dziwili się, że w ogóle nie robię sobie zdjęć. Nawet nie przyszło im do głowy, że robię ale po prostu ich tam nie publikuję.

majka11826 pisze: ↑pn sty 05, 2026 5:30 pm - są tylko dwie płcie
- mężczyzni nie mogą rodzic dzieci
- strasznie wkurza mnie nazywanie kobiet OSOBAMI np menstruującymi czy karmiącymi piersią tylko po to aby jakaś mała grupa ludzi nie poczuła się urażona.

Clarion pisze: ↑ndz lut 01, 2026 1:04 pm O tak, to też zauważyłam - dodawanie zdjęć z tygodniowego wyjazdu przez dwa miesiące jako zakrzywianie czasoprzestrzeni.
Nie wiem, rozkminiałam to też pod kątem symbolu statusu - czy kapitalizm doprowadził nas do momentu, kiedy udajemy, że jesteśmy na wyjeździe dłużej, żeby inni mieli wrażenie, że nas stać?

Jennifer pisze: ↑ndz lut 01, 2026 7:00 pm Nie ukrywam, że zaskoczyła mnie trochę ta dyskusja odnośnie dodawania zdjęć z jednego wyjazdu przez dłuższy okres. O ile ktoś nie udaje, że przebywa np. w Barcelonie przez dwa miesiące, czy widzicie tutaj jakiś problem? Ja mam na IG konto typowo fotograficzne, zdjęć robię naprawdę dużo - jeśli gdzieś wyjeżdżam, od razu po śniadaniu wychodzę z aparatem na miasto i wracam późnym wieczorem. Później dodaję te zdjęcia miesiącami, ale nigdzie nie zaznaczam, że nadal jestem w tym miejscu - fakt, moi znajomi czasem błędnie to odczytują, no ale uważam, że to już nie mój problem. Wolę dodawać zdjęcia w równych odstepach czasu niż wrzucić jednego dnia dwieście zdjęć. Zanim przeczytałam wasze komentarze, nie wiedziałam, że kogoś może to razić :D

Alek88 pisze: ↑ndz lut 01, 2026 9:57 am Nie obchodzą mnie wasze reakcje, widocznie jesteście młode i mało wiecie.

agbmrctorakwin pisze: ↑ndz lut 01, 2026 8:12 pm Często słyszę od osób będących rodzicami, że dopóki nie mam dzieci to tak naprawdę nic nie wiem o życiu, nie znam odpowiedzialności, bez dzieci życie nie ma sensu itp. ​Moim zdaniem to bzdura i zwykłe poczucie wyższości. Znam mnóstwo osób bezdzietnych, które przechodziły przez ciężkie życiowe próby, opiekowały się bliskimi czy zarządzały ogromnymi projektami i wiedzą o odpowiedzialności więcej niż niejeden rodzic. Rodzicielstwo to po prostu jedna z wielu "ścieżek", którą może wybrać człowiek - jest wymagająca, ale nie czyni nikogo lepszym czy mądrzejszym od reszty.
Tak samo denerwuje mnie podejście do kobiet, które otwarcie mówią, że nie chcą mieć dzieci: "oh, jeszcze ci się zmieni", "poznasz odpowiedniego faceta to będziesz chciała" - nie, nie zmieni się, dajcie spokój. Nie każdy uważa, że jedynym jego celem na tej ziemi jest zostawienie potomstwa